Më 31 janar 1997 ndodhi një nga betejat e para madhore të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Tre strategët Zahir Pajaziti, Hakif Zejnullahu dhe Edmond Hoxha udhëtonin nga Prishtina drejt Vushtrrisë, kur grupi i tyre zbulohet nga sigurimi serb në fshatin Pestovë. Të tre ranë heroikisht në përballjen me armikun.
Zahir Pajaziti filloi aktivitetet e tij ushtarake në vitet ’90, gjatë grevave të përgjithshme të Kosovës më 3 shtator 1990. Ai, së bashku me aktivistët e tjerë, krijoi një rrjet sigurimi dhe më pas Shtabin e Njësisë Guerile në Orllan. Në 1991 shkoi në Shqipëri për qëllime ushtarake, ndërsa pas kthimit në Kosovë në 1992 u detyrua të kalonte në ilegalitet për disa muaj, duke kontribuar në furnizimin me armë të njësive të Orllanit.
Në vitin 1994, Pajaziti angazhohet në pjesë të tjera të Kosovës për krijimin e UÇK-së, duke u bërë një nga themeluesit e Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Ai dallohet si organizues dhe drejtues i sulmeve guerile ndaj forcave serbe, sidomos në rajonin e Llapit. Për aktivitetin e tij, më së shumti e ndihmoi kushëriri Fadil Pajaziti, i cili ofroi pjesën kryesore të financimit. Më 31 janar 2008, presidenti i Kosovës Fatmir Sejdiu ia akordoi dekoratën më të lartë shtetërore, “Urdhrin Hero i Kosovës”.
Edmond Hoxha ishte njëri nga të rinjtë që synonte të përparonte dhe të ndihmonte komunitetin e tij, duke u bërë një shtyllë e fortë përballë dhimbjes dhe vështirësive. Ai kombinonte dëshirën për karrierë ushtarake me interesin për shkenca dhe rininë, duke ndjekur një rrugë të veçantë, të frymëzuar nga familja dhe ngjarjet e hershme të jetës së tij.
Hakif Zejnullahu, zëvendësi dhe ndihmësi i Zahir Pajazitit, ishte një figurë e heshtur por jashtëzakonisht e përkushtuar. Ai mbeti në vendin e caktuar gjatë luftës, duke kontribuar në mënyrë të heshtur dhe efektive, duke ndihmuar drejtimin e degës së UÇK-së që drejtohej nga Pajaziti.
Kjo betejë dhe sakrifica e tyre mbetet një nga faqet më heroike të historisë së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.