Pas një procesi negociues që zgjati më shumë se dy dekada, Bashkimi Europian ka vendosur të ecë përpara me një nga marrëveshjet tregtare më ambicioze të tij, atë me bllokun latino-amerikan Mercosur. Vendimi shënon një kthesë të rëndësishme në strategjinë tregtare të BE-së, duke krijuar një treg të përbashkët që lidh dy kontinente dhe mbi 700 milionë konsumatorë.
Në letër, marrëveshja duket e arrirë: heqja e shumicës së barrierave doganore, lehtësimi i eksporteve europiane dhe akses më i lirë i produkteve latino-amerikane në tregun e BE-së. Industria automobilistike europiane, veçanërisht prodhuesit gjermanë, pritet të jenë ndër përfituesit kryesorë, falë uljes së ndjeshme të tarifave në tregje si Brazili. Nga ana tjetër, konsumatorët europianë do të kenë më shumë produkte bujqësore me çmime më të ulëta, përfshirë mishin e viçit nga Argjentina.
Megjithatë, përtej titujve optimistë, ndikimi ekonomik real i marrëveshjes mbetet modest. Vlerësimet e Komisionit Europian tregojnë se deri në vitin 2040, marrëveshja do të rrisë ekonominë e BE-së vetëm me rreth 0.05% të Prodhimit të Brendshëm Bruto. Kjo shifër sugjeron se marrëveshja ka më shumë peshë politike dhe strategjike sesa ndikim të drejtpërdrejtë ekonomik.
Pikërisht këtu ndahen edhe palët fituese dhe humbëse. Ndërsa eksportuesit industrialë dhe kompanitë e mëdha shohin mundësi të reja, fermerët europianë shprehin frikë për konkurrencë të pandershme nga prodhimet më të lira të Amerikës Latine. Këto shqetësime kanë nxitur protesta dhe kundërshtime të forta politike në disa vende të BE-së.
Sipas analizës së Politico, marrëveshja BE–Mercosur është një kompromis klasik. Ajo hap tregje dhe forcon ndikimin global të Bashkimit Europian, por njëkohësisht rrit presionin mbi sektorë të brishtë të brendshëm. Pyetja kryesore tani nuk është kush fitoi në letër, por kush do të arrijë të përballojë pasojat në praktikë.