Sot, më 20 maj, shënohen 123 vjet nga lindja e Ernest Koliqit, një nga figurat më komplekse dhe më të rëndësishme të letërsisë dhe kulturës shqiptare. I lindur në Shkodër në vitin 1903, Koliqi konsiderohet, së bashku me Mitrush Kutelin, si themelues i tregimit modern shqiptar.
Vepra e tij letrare mbetet një nga më të pasurat në letërsinë shqipe. Përmbledhjet “Hija e Maleve”, “Tregtar flamujsh” dhe “Pasqyrat e Narçizit” sollën një frymë të re narrative dhe stilistike në prozën shqiptare, duke trajtuar jetën në Malësi dhe qytetin shkodran me një ndërthurje të traditës, psikologjisë së personazheve dhe modernitetit letrar.
Një nga kontributet e tij më të çmuara mbetet zbulimi i Migjenit. Në vitin 1935, Koliqi botoi në revistën “Illyria” poezinë e famshme “Të lindet Njeriu”, duke i hapur rrugën njërit prej zërave më të fuqishëm të letërsisë shqipe.
Pas Luftës së Dytë Botërore, Koliqi u vendos në Romë, ku themeloi revistën “Shêjzat” dhe drejtoi katedrën e gjuhës dhe letërsisë shqipe në Universitetin e Romës. Si përkthyes i shquar, solli në shqip veprat e Dantes, Petrarkës dhe Ariostit, ndërsa punoi edhe për përkthimin e “Lahutës së Malcis” në italisht.
Megjithatë, figura e tij nuk është pa hije. Roli i tij si ministër i Arsimit gjatë pushtimit fashist italian të Shqipërisë vazhdon të ngjallë debate edhe sot, duke e bërë Koliqin një nga personalitetet më të diskutueshme të historisë sonë kulturore.
Ernest Koliqi vdiq në Romë më 15 janar 1975, duke lënë pas një trashëgimi të pasur që vazhdon të zërë një vend të rëndësishëm në historinë e letërsisë shqipe.